De Nederlandse regering weigert krampachtig een onderzoek naar de deelname aan de oorlog in Irak.

Zelfs de regeringen van Bush en Blair stonden een dergelijk onderzoek toe, maar Balkenende maakt zich liever druk om de vertoning van ‘Deepthroat’, laat op de avond. De schattingen over aantallen doden lopen inmiddels uiteen van 100.000 tot een miljoen. We hebben het echt over mensenlevens. Aan ieder leven zit een familie vast met vrienden. Wat een trauma, wat een drama.
Toen de WTC torens vielen was heel Nederland massaal een paar minuten stil, uit solidariteit met de slachtoffers. Terecht, maar met alle respect, het waren er nog geen 2000. Je ziet dit gebeuren, je gaat erover nadenken en opeens besef je iets wat je eigenlijk niet wil beseffen. De levens van de (overwegend) islamitische bevolking in Irak zijn minder waard dan de levens in de VS. Het slaat je koud om het hart.

Dit gevoel bekruipt mij ook als ik luister naar het kabinetsstandpunt over de slachtingen in Gaza. Om te spreken van een ‘oorlog’ gaat al te ver. Wat we in werkelijkheid zien is het losgaan van een oppermachtig leger, bewapend met verarmd uranium en witte fosfor, tegen anderhalf miljoen gekooide en wanhopige mensen. Na jaren van uithongering, vernedering en opsluiting, worden de mensen in Gaza nu ook bestookt vanuit de lucht en vanaf de grond, met de meest moderne wapens. Het Nederlandse bedrijf Stork weet hier alles van. Zij produceren besturingsssytemen en andere technische voorzieningen voor het Israëlische leger.

Deze crises is slechts het meest recente hoofdstuk in het drama van de Palestijnen. Laten we niet vergeten dat het Palestijnse volk al in 1947 en 1948 met veel geweld verdreven werd. Ook Israëlische schrijvers, journalisten en academici hebben dit sindsdien uitgebreid gedocumenteerd. Gerespecteerd Israëlisch onderzoeker Ilian Pappe noemde de stichting van de staat Israël zelfs ‘etnische zuivering’.

Zestig jaar bezetting. Kunnen wij ons daar iets bij voorstellen? We praten nog steeds over de Tweede Wereldoorlog, het trauma van de Duitse bezetting en de Japanse bezetting in Indonesië. Dat was vijf jaar. Vijf! Na vijfentwintig jaar begonnen de Palestijnen ook geweld te gebruiken om zich te verzetten. Toen nog de PLO van Arafat. Zelfmoordaanslagen begonnen pas aan het einde van de jaren tachtig, na veertig jaar bezetting. Nu Hamas anno 2008 een aantal veredelde vuurpijlen met kunstmest afschiet, moeten we blijkbaar nog steeds uitleggen dat we wel spreken van geweld tegen een bezetter. Daarbij spreken we over geweld van zelf in elkaar geknutselde raketten tegenover één van de machtigste militaire machines ter wereld. Dat stadium zijn we toch hoop ik al voorbij mensen?

Zorgvuldig is er de laatste jaren gebouwd aan het beeld dat alles wat met de islam te maken heeft ongestraft als ‘terrorisme’ kan worden bestempeld. Als vernietiging en destructie vanuit de lucht komen, aangestuurd met de meest moderne technologie, dan is het oorlogsvoering, komt het van een wanhopige vrouw die niets anders in de strijd kan gooien dan haar eigen lichaam, dan is het terrorisme. Het ANC van Nelson Mandela pleegde ook bomaanslagen. Partijen als de VVD en het CDA veroordeelden dit destijds ook als terrorisme. Dat heet ‘realpolitiek’ in de achterkamertjes van beleidsmakers. Een mooi woord om weerzinwekkende standpunten een beschaafd jasje aan te trekken.

Het standpunt van de Nederlandse regering is niet verrassend, Hamas en de Palestijnen dragen de schuld van de slachtingen.

Nog niet eerder schaamde ik mij zo diep om uit Nederland te komen.